Hulpverlening, psychiatrie

Voortbreiend op voorgaande blog/artikel. En rekening houdend met dat dit vanuit mijn perspectief is, daarom niet perse correct .

Aangezien ikzelf in de psychiatrie heb gezeten, toch enkele bedenkingen. In de crisisopvang waar ik eerst zat, was het een bont allegaartje. Naast de verslaafden waren het vooral depressieve mensen of enkelen met een bepaalde aandoening/disorder of een verzameling van voorgaande. Bij de alcoholiekers bleek al snel dat er bijna steeds een onderliggende reden is. Alcoholverslaafden hebben echter een aparte aanduiding in de DSM (en mogelijk ondertussen al onderverdeeld in alcoholmisbruik, afhankelijkheid, etc.). Die DSM ga ik dan ook achterwege laten aangezien anders iedereen (jawel, iedereen!) een psychiatrische aandoening heeft of anders toch in toekomstige versies.

Om toch even een onderscheid te maken, ga ik spreken van HFA (hoog functionerend autisme) en laat ik de bekendere vormen achterwege (aka Rain Man, savantsyndroom of de zwaar zorgbehoevende vormen). Het zijn in mijn opinie deze groep die tegenwoordig het meeste nood aan hulp hebben. Ze blijven vaak op de achtergrond, niet-gediagnosticeerd al dan niet uit persoonlijke keuze. De oudere generatie valt hier zeker onder omdat het in die tijd onvoldoende gekend was en er ook een andere mentaliteit heerste. De HFA’s die momenteel volwassen zijn, hebben vaak een heel arsenaal aan strategieën ontwikkeld om zich ‘naar behoren’ of voldoende adequaat te integreren in de maatschappij. Hierbij horen weliswaar een hele resem aan opofferingen, beter bekend als energielekken. Bij kinderen en jongvolwassenen is er momenteel al een serieuze verbetering qua hulpverlening.

Een andere reden waarom de hulpverlening stokt of onvoldoende toereikend is, is de ellenlange wachtlijsten. Voor de meesten is er na verloop van tijd gewoon geen andere oplossing meer dan de crisisopvang van de psychiatrie. Te lang blijven proberen ploeteren en uiteindelijk compleet jezelf verliezen, suïcidaliteit of verslavingen tot gevolg. Een bijkomend nadeel is dat je met een verslaving ook geen kans hebt op de juiste hulpverlening omdat je dan eerst een half jaar clean moet zijn. (De verklaringen ivm verslavingen zijn gebaseerd op wat ik hoorde tijdens mijn opname en kunnen incorrect zijn of reeds veranderd of achterhaald).

Wat me ook enorm tegen de borst stoot, is de officiële diagnose. Nu blijkt dat de VAPH (Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap) geen diagnose erkent van een diagnostisch centrum in een psychiatrisch ziekenhuis. Ze erkennen slechts 2 centra in het Antwerpse en na de wachtlijst te hebben doorstaan, krijg je een mooi prijskaartje aangereikt vooraleer de VAPH je handicap erkent en je financieel steunt. Het hoeft geen betoog te melden dat velen met een vermoeden van autisme het hierbij laten. Een kleine verduidelijking, de helft van mijn ziekte-uitkering spendeer ik aan psycholoog en psychiater. Ik mag dan nog van geluk spreken dat ik in een huis woon waarbij ik weinig kosten hoef te betalen. De naam Jordy Brouillard laat waarschijnlijk geen belletje rinkelen. Als ik je echter zeg dat hij dood werd aangetroffen aan de Blaarmeersen in Gent afgelopen zomer, doet het dat zeker wel. Om maar te zeggen hoe de hulpverlening te wensen overlaat. En ik schuif dit zeker niet af op de hulpverlening maar eerder op de ‘hogere machten’ die het probleem niet of onvoldoende inzien.

En nu? In afwachting van allerhande procedures en veranderingen in hulpverlening, val ik terug op RTH, Rechtstreeks Toegankelijke Hulp. Dit werd in het leven geroepen voor hen in afwachting van een officiële, erkende diagnose. Het is hen dan toch bekend dat er zelfs een opvangnet nodig is voor het opvangnet. Jaarlijks ‘krijg’ je een aantal punten die je kan inwisselen voor hulp, lees: verblijf (61 nachten), dagbesteding/opvang (91d), ambulante (51) en mobiele (36) begeleiding. Tussen haakjes het aantal als je enkel kiest voor 1 soort hulp. Dien je gebruik te maken van meerdere opties, neem er dan je rekenmachine bij want per kalenderjaar krijg je 8 punten, een nachtverblijf kost 0,130 punten, dagopvang 0,087, mobiele begeleiding 0,220 en ambulante 0,155. Het prijskaartje voor deze hulp is onafhankelijk van het puntensysteem. Gelukkig is het veel economischer dan privéhulp want een sessie kost slechts €5, dagopvang €9,60 en een verblijf per nacht €24.

Ondertussen hou ik me recht aan de RTH, mijn auticoach (mutualiteiten komt hierbij niet tussen), heb ik de psychiater achterwege gelaten en wacht ik verder de procedure af ter erkenning bij het VAPH.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

1 thought on “Hulpverlening, psychiatrie”

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s