Weekplanning

Net de weekplanning eens bekeken. Wat doe je anders als je al van 3.30 op bent op zondagochtend? hmm, blijkbaar is het vandaag Wereldvoedseldag en Wereldanesthesiedag (naar aanleiding van de eerste succesvolle demonstratie in het Massachusetts General Hospital, aka Harvard School of Medicine).

Bij het bekijken van mijn agenda kan ik op voorhand al zeggen waar ik het meeste problemen mee ga hebben. Het voordeel van een drukke agenda is dat ik me constructief kan afleiden. Het probleem echter is dat ik vaak al twee dagen op voorhand de negatieve effecten ondervind, wat zich bij mij dan uit via hoofdpijn, misselijkheid, maag- en darmproblemen die dan weer voor vermoeidheid en uitputting zorgen. Voorlopig staan er drie activiteiten gepland. Deze middag ga ik bij mijn broer op bezoek en ga hem helpen koken. Niets om me druk over te maken. Alleen de gedachten aan dingen die mis kunnen lopen kruisen mijn gedachten, zoals altijd. Maar ook wat er zich onderweg erheen zou kunnen afspelen. Een ander probleem is dat ik veel te vroeg klaarwakker was en mogelijks daardoor tegen de middag al moe begin te worden. Dat zorgt vaak voor een korter lontje al heb ik daar weinig tot geen last van bij hem.

Op woensdag staat er een bezoek gepland bij om een appartementje te bezichtigen met mijn zus. Zij is op dat vlak de aangewezen persoon om bij te hebben. Al denkt zij al te vaak iets te praktisch, wat normaal gezien mijn taak is. Toen ik in Ierland woonde, ben ik op zeven jaar tijd even vaak verhuist. En dan houd ik geen rekening met de eerste dagen die ik in een B&B doorbracht. Voor mij is een kleine ruimte voldoende. Eentje waar ik slaap en een gezellig hoekje heb om een boek te lezen, een filmpje te kijken, etc. Uiteraard is in een appartement ook een sanitaire voorziening en keuken noodzakelijk. Dit hoeft allemaal niet state-of-art te zijn. Het noodzakelijke minimum is voldoende. Ik hecht meer belang aan de omgeving, niet al te druk of luidruchtige aspecten (incl. buren) in dichte nabijheid. Voor zulke afspraken maak ik me dan weer meer zorgen. Babbelgrage en vlotte verkopers doen me steevast twijfelen. Ik heb sowieso mijn eigen gedacht maar als ze aan hun sales pitch beginnen, heb ik vaak dat ik gewoon zeg, ‘ja, uiteraard, da’s gemakkelijk’. En daarom heb ik altijd mijn zus bij omdat zij daar beter in is. Vooral in het botweg nee (durven) zeggen. Ik durf wel nee zeggen, ik kan het gewoon niet. Misschien omdat de gesprekspartner dan wel eens een andere approach kan aannemen of nog meer begint te pushen. Of misschien is het ook simpelweg je-m’en-foutisme.

Op vrijdag ga ik dan voor de eerste keer richting De Rotonde. De dienst die me verder gaat begeleiden. De begeleider is al een keer bij me thuis geweest maar ik verkies toch om me tot daar te verplaatsen. Enerzijds omdat ik zo toch eens buiten (moet) kom(en). De eerste afspraak, vorige week, had ik al afgemeld vanwege hetzelfde probleem als vandaag, te weinig geslapen en te vroeg wakker. Ik weet vooraf al dat ik dan niet op bestemming geraak. Of jawel, er wel geraak maar niet op de afspraak zal zijn. Wat oh zo vaak voorviel bij sollicitatiegesprekken. De verplaatsing zelf zorgt over het algemeen niet echt veel problemen. Het is mijn algemene gesteldheid en het onvermogen om dan nog een belangrijk gesprek aan te gaan wat me serieus afschrikt. Dan meld ik me liever vooraf afwezig, soms stuur ik mijn kat zonder verdere communicatie, maar meestal zorg ik toch voor een klein berichtje om mijn afwezigheid te verklaren. Na dat bericht zet ik toch mijn reis verder tot bijna voor de deur waarna ik met een ietwat rustiger gemoed terug huiswaarts keer. Toen ik vorige week afmeldde had ik al wel mijn treinkaartje ingevuld maar ben nooit van mijn eigendom geraakt. Wel had ik ’s ochtends vroeg reeds een mailtje gestuurd met de verklaring dat ik me niet al te best voelde (wat ook geen leugen was).

Momenteel is het half zeven en sta zowat op het punt te overwegen om toch even terug naar bed te gaan. Zodat ik tegen de middag met voldoende energie meerdere negatieve factoren kan verdragen. Oftewel zo kalm en rustig mogelijk proberen uit te houden tot het zover is. Wat me dan in de namiddag zuur kan opbreken en mogelijk een geprolongeerde periode ’s nachts actief ben en mijn slaaphygiëne compleet verstoord is.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s