Ups en downs

Hoe vaak moeten we onszelf bedriegen voor we de moed compleet opgeven? Opnieuw een geval van een vicieuze cirkel. Je probeert goed te doen en in het beste geval krijg je er toch een minimum aan respect/erkenning voor. tot het uiteindelijk volledig is verdwenen als het spreekwoordelijke sneeuw en zon-verhaal. Of erger, je strategieën en inspanningen worden aanzien als iets wat van je verwacht/vereist wordt.

Toch zal je na een tijdje wederom je best doen om geapprecieerd en gerespecteerd te worden. Waarom is het zo om telkens opnieuw je waarde te moeten tonen, steeds opnieuw te moeten bewijzen?

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s