Hoe kan je mijn leven aangenamer maken – leven met Asperger (deel 1)

Eerst en vooral even benadrukken dat geen twee personen dezelfde zijn, NT of ASS, en dat Asperger niet thuishoort in het rijtje van griep, verkoudheid, etc.

Zover ik me kan herinneren, liet ik de sociale rompslomp gewoon over me heen komen en dan zag ik wel hoe ik in het plaatje thuishoor, of net niet. Of er wordt me wel verteld hoe ik me best gedraag. Helaas zijn die jaren al even achter de rug. Als volwassenen wordt je verondersteld te weten hoe je je gedraagt in de samenleving. Helaas, het lijkt wel of dat “afwijkende” gedrag bij NT’ers net aangemoedigd wordt, dat net die gril(len) hen zo speciaal maakt. En dat terwijl de mens met autisme zich elke seconde van de dag bezorgd maakt om zijn rol als NT’er tot in de details uit te voeren.
Waarom is de sociale interactie net zo moeilijk? Voor mij persoonlijk dan, want niet iedere Asperger ondervindt hier last van. Vanaf het idee geopperd is om iets te organiseren of iets te doen, en waar je aanwezigheid vereist of tenminste uitdrukkelijk gewenst is. Vanaf dat moment begint mijn bovenkamer al te draaien en mogelijke scenarios af te draaien. Vooral de momenten waarbij gesprekken horen. De zogenaamde small-talk zorgt vaak voor een shutdown. Ik doe er dan vaak al alles aan om dat stadium over te slaan of te vermijden. Je herkent het wel: heb je al een lief? Wat voor werk doe je? EN de dooddoener: Hoe gaat het met je?
Ja, ik begrijp dat het amper uitmaakt wat je antwoord omdat dit de zogenaamde ijsbrekers zijn. Dit breekt in mijn geval veel meer dan het ijs alleen. Net als bij een sollicitatiegesprek, dat ik ook verafschuw, zijn dit vragen waarop je je kan voorbereiden. Ondertussen beantwoord ik het merendeel van deze clichés af met een kwinkslag of puur sarcasme. Ik vermoed enorm dat vrienden dit blijven vragen omdat ze benieuwd zijn wat het “antwoord van de week” is. En dit zijn dan alleen nog maar de gemakkelijke vragen. Het zijn, opnieuw, de meer onverwachte vragen die zorgen voor een energielek. Het zijn degene die waarbij je bloed voelt wegtrekken uit je gezicht. Net alsof je ziel zegt, “fuck it, ik ben hier weg” en je alleen laat met vragen voor een test waarvoor je niet gestudeerd hebt.

De antwoorden op de “hoe gaat het met je?” zijn geëvolueerd. Sommige personen gingen niet akkoord met het bijna obligate “Gaat wel.” Blijkbaar wordt je ook verondersteld deze vraag terug te stellen. Omdat ik deze onwaarheden als witte leugens aanzie, kan ik er mee leven. Er zijn bitter weinig momenten geweest in mijn leven (dusver) dat het werkelijk “wel ging”. De anticipatie van wat gaat er nog komen, zoog zo alle plezier uit wat er aan de gang was. Net zoals mijn antwoorden evolueerden, ging dat ook zo met middelengebruik. Welke middelen zorgen ervoor dat je deze onaangename obstakels zorgeloos aankan? Zonder verder veel persoonlijke details te verstrekken, kan je begrijpen dat bepaalde substanties een belangrijke rol gingen vervullen in mijn leven. Met alle schadelijke gevolgen van dien.

Na een serieuze depressie kom je er achter dat je Asperger hebt. Twee jaar later ben ik 40 jaar en weet nog steeds niet hoe eerlijk te antwoorden op de voornoemde small-talk vragen. De witte leugen bestaat erin om je gesprekspartner niet onmiddellijk naar hulp te laten roepen. Ja, die depressie speelt me al heel mijn leven parten. Ja, er zijn momenten geweest waarbij ik de handdoek wilde gooien. Nee, net als de witte leugen, bewust je gesprekspartner niet willen kwetsen, gaat dit ook op voor mogelijke suïcide gedachten.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s