Van de doden niets dan goed.

Uiteraard! Je gaat trachten alleen de goede herinneringen te bewaren en de mindere momenten te gebruiken als wijze lessen.
Ik sta telkens opnieuw versteld als je mensen hoort spreken over iemand die gestorven is. Ik trek het niet twijfel, elk mens is uniek op zijn/haar eigen manier met goede en minder goede kanten. Wie ben ik om te beslissen wat goed en slecht is. Wat ik beschouw als een positieve eigenschap, zien anderen mogelijk als tekortkomingen en vice versa.
Toch is het onwaarschijnlijk dat we in zo’n corrupte, asociale samenleving leven. Is het dan werkelijk waar dat, op een paar extreme uitzonderingen na, elk mens “goed” was. Een machine werkt pas als alle radertjes functioneren. Zijn de doden dan pas “goed” wanneer ze ons verlaten hebben? Word je pas heilig nadat je het tijdelijke voor het eeuwige hebt verruild?
Wat maakt een persoon zo uniek? Het is misschien een slechte vergelijking maar Adolf Hitler was in 1939 ook genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. (Dit was echter vanwege een statement tegenover Neville Chamberlain, Winston Churchill’s voorganger).
Hoe kan het zijn dat mensen zo jaloers, achterbaks, etc. zijn, de ene al in ergere mate dan de ander. Het is waarschijnlijk handiger om mensen meer krediet te geven terwijl ze leven, meer appreciëren en meer begripvol zijn dan lof afsteken als het te laat is. Een mooie doch verbloemende afscheidsrede, bloemen op een graf, zijn dat tekenen van berouw. Het enige wat in me opkomt is vijgen na Pasen. Of misschien ligt het opnieuw aan mij, en moet ik me dringend gaan verdiepen in het boeddhisme en dan specifiek over het onderwerp reïncarnatie.

Advertenties

Auteur: dhjvg

Bijna 40j geleefd zonder de hulp gekregen te hebben die ik nodig had. Het tekent me en heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Vandaar het "(f)autistische", niet dat mijn inzichten fout zijn, het betekent alleen dat anderen het als fout kunnen aanzien. Maar dat is een ander paar mouwen want wie bezit de complete waarheid, wat is goed/fout? Ik bedoel alleen dat ik zelf weet dat mijn gedachten niet altijd de juiste zijn, hoe juist het ook moge klinken. De constante schemerzone die er steeds voor zorgt dat ik mezelf in vraag begin te stellen, mijn geestelijke gezondheid, of beter gezegd, de mentale gezondheid van de maatschappij (behendig het woord "samenleving" ontwijkend vanwege kristalheldere redenen).

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s